Het opstellen van de vorige regels, vooral die over het gebruik van slabs, caps en weinig witruimte deed een belletje rinkelen.
Zie hier, dé meester:
Regels die ik tot nu toe al heb gehoord en gezien,
1. Dress to impress:
Titels zijn imposant, groot. Vaak in caps of small caps. Gebruik van een serieuze serif, slabs zijn aan te raden. (en mooi)
2. Intensity with density
Weinig witruimte tussen letters. Tracking wordt graag in het negatieve getrokken. Hierdoor kunnen wel mooie ligaturen gevormd worden. In titels is dit zeer opvallend, leestekst iets minder.
Interlinie ook zeer klein.
Dit is een goed voorbeeld, helaas een slecht foto:
Mooie handboeken
Leuke grafiekjes
Vanaf dit officiële moment wordt deze blog mijn postplaats voor alles wat me inspireert voor mijn eindwerk.
Doel: Geïnspireerd worden!
Verborgen doel: Harde schijf van mijn computer sparen!
Dit is mijn mama toen we mijn auto gingen kopen! Het heeft heel wat geld gekost om hem te laten verschepen, maar omdat ik supergraag een Mustang wilde hebben en we deze op het spoor zijn gekomen toen ik 15 was, hebben we hem naar Amerika laten brengen. Daar kon ik er al 4 jaar plezier van hebben voor ik hier mijn rijbewijs haalde!
Cool he
Ze is mijn grootste voorbeeld, zo’n fantastische madam! Ze is superbekend en maakt nummers waar je haar van gaat rechtstaan!
Ik heb haar al vaak zien optreden en dit blijft één van mijn favorieten.
Howdy y’all!
Ik wil jullie graag voorstellen aan mijn alter ego; Cora Campbell.
Cora is de dochter van Brian Campbell en Ine van Grinsven. Ze werd 21 jaar geleden in België geboren maar besteedt al haar vrije tijd en vakanties bij familie in de States. Cora houdt van paarden, Taylor Swift, de geur van een pas gekuiste stal en het getik van haar boots op de grond wanneer ze line-dancet.
Een aantal jaar geleden heb ik in de Warande het toneelstuk XL van Villa Lobos gezien, dat heeft ook wel een speciale indruk op mij achtergelaten. Ik weet niet meer helemaal precies hoe het ging, (er komen enkel nog flarden in mijn hoofd van pakken melk in winkelkarren) er zat niet echt een verhaal in, maar de sfeer vond ik heel fijn en de naam blijft op één of andere manier toch hangen in mijn hoofd.
Er is eigenlijk niet veel meer van te vinden, maar op een blogpost uit 2002 ben ik hier nog op gestoten:
XL:
Het werk van Villa-Lobos bestaat uit een vernuftige mix van kunst en kitsch, van speelse invalshoeken en een eigen kijk op bewegingsmateriaal. Ze kiest dan ook eerder om te werken met echte performers dan met klassieke dansers. Na jarenlang werken en verblijf in onder meer Duitsland en Zweden heeft zij zich in Brussel gevestigd. Voor de X-group binnen P.A.R.T.S. maakte zij de opgemerkte voorstelling “XL” over haar positie als maker in de hedendaagse dansmarkt.
XS:
Met “XS” (extra small) richtte Villa-Lobos zich op kinderen. Een voorstelling met een stroom van ideeën en beelden. “De schilpad en de haas”, de beroemde fabel van La Fontaine, was een van de inspiratiebronnen. En verder werkte ze rond sport en competitie, verwonderde zich over de paradox tussen traag (cool zijn) en snel (maar wel op dure sportschoenen). Villa-Lobos studeerde op de iconen in de reclamewereld, comics en cartoons. Kortom, een kenner van “hedendaagse kicks for kids“.
Niet echt een legale inspiratiebron, eerder noodzakelijke brandstof: Chocolade.
Mijn absoluut-super-megaformidabel-fantastische lievelingsgebakjes zijn Chocohotopots. Een creatie van Nigella Lawson. Helpt zoiezo tegen elk probleem dat ge hebt, van weinig inspiratie tot boyfriend-troubles. (Ik durf het bijna niet te zeggen, maar het werkt echt nog beter dan een simultane relatie met Ben en Jerry)
Hier is het recept:
Voor 4 stuks:
125g ongezouten boter, plus boter om de vormpjes in te vetten
125g pure chocola
2 eieren
150g suiker
3 eetlepels bloem
100 g witte chocolade chips
Schuif een bakplaat in de oven en warm hem voor op 200°C/gasovenstand 6. Vet 4 soufflébakjes met een inhoud van 1,5 dl in met boter. Laat de boter en de pure chocola, hetzij in de magnetron, hetzij au bain-marie, smelten en weer een beetje afkoelen.
Meng in een andere kom de eieren met de suiker en de bloem – daar gebruik ik mijn handkloppertje voor – en klop er het afgekoelde boter-en-chocolademengsel door. Spatel er de witte stukjes chocolade door. Verdeel het beslag in de vier beboterde potjes. Zet ze ongeveer 20 minuten in de voorverwarmde oven. Ze zijn dan gaat en aan de bovenkant gebarsten – zoals makronen – en de chocola daaronder is lekker klef en smeuïg.
Zet elke potje op een bordje en leg er een theelepel naast. En waarschuw je eters dat de chocohotopots HEET zijn!
Ik moet zeggen dat het recept eigenlijk nog ingewikkelder klinkt dan het is, want het is echt zoooo simpel!
Mijn andere favoriet (ook van Nigella) is de Chocolate Fudge Cake. Dat recept is wel iets langer, dus als je die eens wil maken, klik dan hier!
Neem eens een kijkje op ffffound
Ik heb ffffound leren kennen door mijn beste vriend. Ik zat helemaal in de knoop met mijn werk en ik kon echt nergens meer iets leuks of nieuws vinden om anderen te interesseren.
Mijn inspiratie was echt ver te zoeken en ik had een serieuze dip. Toen zei hij;”Ga eens kijken op ffffound.com, da’s echt iets voor u! Gegarandeerd dat uw problemen van de baan zijn!”
En hopla! Instant-inspiratie!
Sindsdien kijk ik bijna elke dag naar de nieuwste posts. Als vormgever is het toch superbelangrijk dat je een beetje op de hoogte blijft van alles wat er in het wereldje omgaat… Als je een regelmatige bezoeker bent zie je wel vaak dezelfde dingen terugkomen en bepaalde trends komen en gaan, maar zo gaat dat nu eenmaal!
Jaja, Kunstbende, in de tijd dat het logo nog superlelijk was -naar mijn mening dan toch. Twee/drie jaar lang ben ik Kunstbende-Ambassadeur geweest in Turnhout, met als voordeel dat we gratis eten en drinken kregen tijdens onze voorronde, als nadeel helaas wel dat je bijna heel de tijd moest werken en bijna niet naar de acts kon gaan kijken.
Het fijne was wel dat we echt maanden van te voren al met ons Amba-groepje zaten te brainstormen om de gekste promo-acties uit te voeren. We hebben heel wat lol gemaakt met stickers-flyers-fietsen-spandoeken-tessacrep-…
Dit jaar kon je in Turnhout nergens lopen of het (nieuwe) Kunstbendelogo wierp zich letterlijk voor je voeten in een krijtverf-uitvoering! Helaas ben ik het (voor)recht om Amba te zijn verloren op de dag dat ik 20 werd, aangezien de wedstrijd zich specifiek richt op jongeren van 13 tot 19 jaar.
We deden ook ieder jaar weer mee met een filmpje, omdat we daar dan niet persoonlijk bij moesten zijn en dat ook gewoon het makkelijkst was om te maken. Maar uiteindelijk waren ze altijd zo ontzettend schraal dat we nooit in de buurt van een prijs zijn gekomen.
Het waren wel heel mooie tijden en ik heb er veel leuke mensen leren kennen die allemaal een beetje van hun artistieke zotheid op mij hebben geniest!
Het duurde even voor ik ze weer gevonden had, maar een aantal jaar geleden was ik echt superverliefd op de tekeningen van Aya Kato. Ik heb zelfs de laatste in het rijtje ooit uitgeprint en het gezicht van de prachtige vrouw in close-up overgeschilderd.
Het doek staat nog steeds in mijn kamer en eigenlijk vloekt het verschrikkelijk bij mijn geliefde fuchsia-oranje kleurcombinatie, maar ik krijg het toch écht niet over mijn hart om het weg te doen.
You’ve applied the pressure
To have me crystalised
And you’ve got the faith
That I could bring paradise
I’ll forgive and forget
Before I’m paralyzed
Do I have to keep up the pace
To keep you satisfied
Things have gotten closer to the sun
And I’ve done things in small doses
So don’t think that I’m pushing you away
When you’re the one that I’ve kept closest
ahh ahh ahh
You don’t move slow
Taking steps in my directions
The sound resounds, echo
Does it lesson your affection
No
You say I’m foolish
For pushing this aside
But burn down our home
I won’t leave alive
Glaciers have melted to the sea
I wish the tide would take me over
I’ve been down on my knees
And you just keep on getting closer
ahh ahh ahh
Glaciers have melted to the sea (Things have gotten closer to the sun)
I wish the tide would take me over (And I’ve done things in small doses)
I’ve been down onto my knees (So don’t think that I’m pushing you away)
And you just keep on getting closer (When you’re the one that I’ve kept closest)
Go slow
Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik dit clipje erbij zet, waarschijnlijk om de gekke invloed die het heeft… Het is een fantastisch nummer van een zotte band, en de clip is al even zot. Het lijkt echt een ontzettend schraal dansje, maar het heeft zulk een invloed dat je echt de drang krijgt om mee te doen, ookal is het echt belachelijk. Als je op youtube even rondneust vind je ook veel interpretaties van andere mensen die het clipje nadansen en dat vind ik echt hilarisch grappig.
Als ik later iets maak wat mensen graag na willen doen of eigen interpretaties van maken, dan is mijn werk pas geslaagd. Dus daarom denk ik dat dit clipje op één of andere manier mijn ambities belichaamt 
Hier is het origineel:
En hier een paar grappige eigen versies:
(ps, de clip van OK Go – Here it goes again, is van hetzelfde kaliber, alleen kan je die niet zo gemakkelijk nadansen, tenzij je eigenaar bent van een fitnesscentrum)
Mijn beste vriendin en ik kwamen twee jaar geleden op het idee om een snorrenblog te maken! Het concept is supersimpel, om de beurten posten we een mooie/schattige/grappige/hilarische/hartverwarmende/… weergave van een snor. Alles kan en alles mag!
Vanaf de volgende post krijgt onze blog zelfs een nieuwe dimensie; friday-diyday. Dan zijn we verplicht een snor up te loaden die we zelf geknutseld/geknipt/gebakken/gekleid/… hebben.
Zo blijven we bezig en krijgt onze blog een véry personal touch.
In de lagere school had ik al een talent voor tekenen…
Dit papiertje zat in mijn agenda om mij eraan te herinneren dat ik moet geloven in mijn talent en niet denken dat ik een crappy vormgever ben!
Toen ik in mijn laatste jaar Jin zat zijn we op kamp geweest naar Zweden en daar heb ik ook wat prachtige ontwerpen gezien!
Ter illustratie heb k een paar pagina’s van mijn foto-album ingescand!
Dit boekje werd gratis uitgedeeld ter promotie van het DanceFestival in 2007. Ik heb geen flauw idee waar het zich ergens afspeelde en ik ken bijna geen enkele van de acts, maar ik vond het boekje zo prachtig dat ik het altijd heb bijgehouden, blijkbaar zonder enig doel.
Nu eindelijk een doel; op mijn blog schitteren!
